اگه میبینی همیشهدو تا دستام بی پناهه

اون روزایی که تو خوبی اگه من بدم همیشه                                                             

                                                             اگه دنیای من اونجور که دلم نمیخواد نمیشه

میرم و میگم به قلبم ۲ تا چشماشو ببنده                                                                

                                                            اثر عشقی نبوده هر جای دلت رو کندی        

میدونم قصه ی قلبت یه دروغ واقعی بود                                                                 

                                                           بگو حلقه ی نگاهت توی انگشتای کی بود؟

اگه تو دفتر قلبم پر از شعرای خیسه                                                                      

                                                            جای خاطرات کهنه گریه هاشو مینویسه

از زمین عاشقی که پره ریشه های غم شد                                                         

                                                            از توی نقشه ی دلش اسم تو کم شد

حالا زندگی خوب و به خودم اجازه میدم                                                              

                                                             به هوای خونه قول یک هوای تازه میدم

تا بگم دوستت ندارم یهو میشکنه طلسمت                                                           

                                                            پام و هرگز نمیذارم پامو هرجا قد کشیده اسمت

اخه چشمای سیاهت دیگه هیچ برقی نداره                                                             

                                                            برگ اشکات که بریزه وقت پاییزبهاره

مهتاب تقی گیل

این شعرو همینجوری گذاشتم حال کنی

سبز باشی